WONEN IN ITALIË – Slingers ophangen
Ik ben er heel goed in voor mezelf slingers op te hangen. Ik had een goed voorbeeld aan mijn moeder. Toen ze tenslotte alleen woonde, ging ze rustig in haar eentje uit eten of naar de film.
Ik zal nooit haar telefoontje vergeten midden onder een vergadering bij het Journaal: "Ik ben net naar een film van Abba geweest en nu zit ik in een eet-café." Wat was ik trots op haar. Ik kan het ook goed. Mezelf in m'n eentje vermaken.
Vorige week vrijdag was het weer eens zo ver. Ik had een nieuwe spijkerbroek nodig en daarvoor ga ik altijd naar een vast adresje in Alba. Het was schitterend weer. Onderweg bedacht ik dat het zonde was in de stad te blijven.
De herfst is hier in Piemonte sprookjesachtig mooi. De wijngaarden, de bossen en valleien verkleuren op een betoverende manier. En ook op mistige of regenachtige dagen geven mistflarden en de demping van het licht prachtige effecten.
Ik besloot dan ook na de aankoop van m'n spijkerbroek zo snel mogelijk Alba uit te rijden en een beetje te gaan toeren in de directe omgeving. Om de haverklap sprong ik uit de auto om een foto te maken.
In Barbaresco ging ik op een terras zitten, bestelde een prosecco en las m'n (digitale) krant. Een uurtje later reed ik verderop naar Treiso. Ik bekeek er de kerk en at een hapje in een plaatselijk restaurant.
Aan het eind van de middag reed ik weer heel rustig terug naar Mombarcaro. Zo rond vijven, als de schemering inzet, vind ik het licht op z'n mooist. Ik voelde me voldaan en keek terug op een mooie dag.
De volgende dag riep het dorpsleven alweer. We gingen met de vrouwen van het kerkkoor op bezoek bij Ysabel die met haar man, de Britse cameraman David, naar Ceva is verhuisd. Ze voelt zich daar een beetje eenzaam.
Ysabel is zeer religieus en bezoekt ook in Ceva iedere zondag de kerk. Maar duiken wij in Mombarcaro na een kort misje met z'n allen de bar in, in Ceva is dat niet zo. Dus mist ze ons.
Ysabel en David hebben een kolossaal
pand gekocht, midden in het centrum van Ceva, waar David zich als stadsmens veel prettiger voelt dan op het platteland van Mombarcaro.
We kregen een rondleiding en stonden paf van alle slaapkamers, badkamers, zitkamers. Wat moet je er allemaal mee, dachten wij allemaal heimelijk. Met zo'n huis moet je haast wel een B&B beginnen.
Maar het was er heel gezellig. David stond kippensoep te maken in de keuken. Ysabel had een heerlijke taart voor ons gebakken. En met één knip met een afstandsbediening floepten er opeens ook nog een stuk of tien kaarsen aan.
En overal hingen Davids schilderijen. Sinds een jaar of vijf heeft David in het schilderen zijn nieuwe passie ontdekt en hij doet het met overgave. Hij verkoopt z'n schilderijen ook nog, voor een paar honderd euro.
Ysabel is Peruviaanse en werkt als psychologe. Ze hebben elkaar gevonden door internet-daten. Sinds vorig jaar zijn ze getrouwd. Twee mensen, met allebei totaal verschillende levens achter de rug.
Mooi om te zien dat ze hier in Italië samen een nieuw 'thuis' hebben gecreëerd.


Jarenlang was het een droom. Een huis in Italië. Op vakantie stond ik steevast lang voor de etalage van de makelaar ter plaatse. Maar het moment was (nog) niet geschikt. Ik werkte nog, mijn geliefde was ziek, m’n ouders hadden steeds meer zorg nodig. Ik bleef dromen en fantaseren, allemaal heel veilig. Jaar na jaar ging voorbij. Er gebeurde veel. Cor ging dood, ik maakte een voettocht naar Rome, werd ontslagen en toen was daar opeens het moment van: nu of nooit.

